Storythai

 Mr.&Mrs. Smith : Mondo Bongo (แปะไว้ ช่วยตอนบรรยายสภาพคาเมะเวลาเป็นสาวน้อย : หัวเราะ)

Chapter 1 “Sin city”

 

เสียงย่ำเท้ากับพื้นไม้ฟังดูกระวนกระวายไม่เเพ้กับหน้าตาของชายหนุ่มสองคนที่อยู่ภายในห้องนัก  หนึ่งชายหนุ่มผิวขาวที่นอนเหยียดกายอยู่บนโซฟาตัวยาวกลางห้อง  มือใหญ่ยกแก้วกาแฟบราซิลจิบเป็นพักๆอย่างสบายอารมณ์  ผิดกับอีกหนึ่งหนุ่ม เจ้าของผิวเหลืองคร้ามแดดที่ออกอาการหัวฟัดหัวเหวี่ยงอย่างเห็นได้ชัด  ดวงตาสีน้ำตาลเข้มอย่างชาวบราซิลตวัดมองอีกคนด้วยอาการลำบากใจหนักหนา

 

“นี่ตกลงจะไม่ช่วยฉันแน่ๆแล้วใช่มั้ย...ไอ่คุณอาคานิชิ จิน?! “ ชายหนุ่มชาวพื้นเมืองถามอย่างเหลืออด  ยิ่งเห็นอีกฝ่ายไม่ได้อนาทรร้อนใจดังตัวเองเเล้ว ยิ่งอยากคว้าแก้วในมือมันมาฟาดหน้าหล่อๆซักสามสี่ทีให้หายหมั่นไส้  ถ้าไม่ติดว่ากำลังอ้อนวอนมันอยู่นะ  พ่อจะ......ฮึ่ม!!!!

 

“จะกลัวนักหนาอะไรวะ....กล้าเอาเงินไปเปิดบาร์ เเต่ไม่เรียกลูกค้า ประสาทรึเปล่า?” สายตาคมตวัดมองเพื่อนร่วมห้องด้วยกิริยากวนอารมณ์อวัยวะใต้เข่ายิ่งนัก  ไม่ได้จะมีสามัญสำนึกเลยว่า ตัวเองกำลังเถียงกับเจ้าของห้องที่เอื้อเฟื้อให้ที่ซุกหัวนอน  ริมฝีปากสีสดละเลียดรสกลมกล่อมของกาแฟต้นตำรับอย่างเสียดายรสชาติ ....ได้มาดื่มกาแฟบราซิลที่ประเทศต้นตำรับนี่มันดีจริงๆเลยน๊า~

 

“เออ  ตอนนี้ประสาทจะแ-กหัวเเล้วว๊อย!!   แกช่วยหน่อยเหอะ  เเค่เอาหน้าหล่อๆเคล้ากลิ่นปลาดิบของแกไปโผล่บาร์ฉันในวันเปิดร้านเอง....อย่างน้อยก็เรียกลูกค้าผู้หญิงได้ล่ะวะ”  เจ้าของบาร์มือใหม่เอี่ยมเเทบจะลงไปคุกเข่า ทำพิธีอัญเชิญทั้งเทพ ภูติผีปีศาจ จะอะไรก็เเล้วเเต่ที่ทำให้ไอ้หนุ่มเลือดญี่ปุ่นคนนี้ลากสังขารไปร้านได้

 

ชายหนุ่มผิวขาวจัด หรี่ตามองอีกฝ่ายน้อยๆ  ทำเอาหนุ่มบราซิลข่มใจสุดกำลังที่ไม่ลุกไปทดสอบรองเท้ากีฬาใหม่กับเพื่อนตัวดี....เย็นไว้ลูก  หน้า(มัน)คือเงิน เงินคืองาน  บันดาลสุข!!....จินทำหน้าเหม็นเบื่อครั้งนึงเป็นการเยาะเย้ยก่อนจะล้มตัวกลิ้งเกลือกอยู่บนโซฟา  เคาะนิ้วเบาๆกับแก้วกาแฟเเล้วกรอกตาขึ้นมองหน้าอีกฝ่าย  เป็นภาษากายที่เจ้าของห้องต้องคิดเเล้วคิดอีกว่ามันจะบอกอะไรกัน?  จนขยับตัวไปใกล้ๆนั่นละ  ถึงได้รู้ว่า.....กาแฟหมดเเล้ว!!!

 

ถ้าไม่ติดว่าห่วงบาร์เหล้านะ  พ่อจะฆ่าไอ้หล่อนี่หมกไร่กาแฟซะเลย!!!

 

“.....จะช่วยหรือเปล่าละ?”  ง้อผู้หญิงยังง่ายกว่าลากไอ้จินมาช่วยงานเลย....เทพ ผีปีศาจตนไหนมาดลใจให้เจอไอ้จินวะเนี่ย~!!!!  ชายหนุ่มเลือดบราซิลถามด้วยความหวังอันริบหรี่  เอ่อ.... ตอนนี้นี่มันคงจะดับเเล้วมั้งเนี่ย  ความหวังที่ว่าจะให้จินมาช่วยเรียกลูกค้ามันหรี่ลงๆมาซักสองชั่วโมงได้เเล้วล่ะ

 

“ถ้านายยอมเเบกกาแฟจากไร่ให้ฉันเอากลับญี่ปุ่นได้ซักสามกระสอบน่ะ...ก็โอเค” ร่างสูงลุกขึ้นยืดตัวบิดขี้เกียจ  ซ้ำยังหาวปากกว้างเเสดงอาการเหนื่อยหน่ายให้เจ้าของห้องดูเป็นขวัญตา 

 

“เเถมให้เป็นห้าเลย เอ๊า!!!” ชายหนุ่มผิวคร้ามแดดเเทบจะกระโดดจับจินมาจูบให้สมกับความดีใจ...เเต่นึกขึ้นได้ว่าไอ้เราก็ไม่ได้มีรสนิยมเเหวกเเนว  เลยลดเหลือเเค่อาการกระดี๊กระด๊าพอตัว  ชายหนุ่มรีบงัดว่าที่ตัวเงินตัวทองประจำคืนนี้ให้รีบไปอาบน้ำเสริมความหล่อ   ด้วยความเริงร่าสุดขีดหนุ่มบราซิลอาจจะลืมคิดไปอีกอย่างว่า

 

กาแฟบราซิลมันถุงละเหรียญสองเหรียญเหรอไงเล่า~!!

 

| | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | |

 

บรรยากาศยามเย็นกลางนครเซา เปาโล  ผู้คนต่างทยอยออกจากตึกระฟ้ามาเดินบนพื้นดิน แน่นอนว่าชุมชนเมืองที่เจริญด้วยแสงสีย่อมเติบโตมาควบคู่กับแหล่งอบายมุขชั้นเลิศ  บรรดาผับมากมายที่เรียงรายอยู่บนถนนเริ่มจะเปิดดนตรีคลอเบาๆเป็นการเรียกลูกค้า 

 

เจ้าของร่างผิวขาวอย่างคนที่ถูกบ่มด้วยอากาศหนาวเดินวนไปเวียนมาแถวย่านสถานเริงรมย์ด้วยสีหน้าลำบากใจสุดกำลัง  นาฬิกาสายหนังบนข้อมือบางถูกยกขึ้นดูครั้งแล้วครั้งเล่า นิ้วเรียวเกี่ยวบุหรี่ตัวน้อยจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ขึ้นมาจุดสูบด้วยความหงุดหงิดเต็มทน ให้รอเพื่อนมันก็ไม่เท่าไหร่หรอก  แต่โดนไอ้สายตาจากผู้ชายแถวนี้โลมเลียมากว่าครึ่งชั่วโมงเนี่ย.....มันไม่สนุกเลยนะว๊อย~!!!  อยากจะเดินไปจิ้มกะโหลกเรียงตัวแล้วสั่งสอนให้รู้นัก ว่าคนที่แกลวนลาม ล่วงละเมิดสิทธิบุคคลทางสายตาอยู่เกือบชั่วโมงเนี่ย  มันเป็นผู้ชาย!! มีไอ้ป๋องแป๋งงอกออกมาเหมือนกันล่ะเว้ย  ถ้าแก้ผ้าแล้วไม่ผิดข้อหาอนาจารนะ คาเมนาชิ คาซึยะคนนี้จะถอดให้ดูเป็นขวัญตา!!

 

อุตส่าห์บินข้ามน้ำข้ามทะเลมาถึงบราซิล เห็นว่ามีดีกรีรสกาแฟอร่อยจนชื่อดังไปทั่วโลกมาการันตี เพราะงั้นดีกรีรสผู้หญิงบราซิลมันก็ต้องเยี่ยมยอดไปด้วยเซ่~  แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้แล้ว เกรงว่าก่อนที่จะได้ชิมรสชาติสาวบราซิลรสต้นตำรับ เค้าไม่ต้องโดนหนุ่มบราซิลงาบเป็นค่าภาษีผ่านด่านเอาก่อนเหรอไง!?!  คาซึยะเอ๊ย คิดผิดที่มาประเทศนี้หรือเปล่าวะ!!!  .....ไอ้เพื่อนเวร!! อย่าให้พูดภาษาสเปนได้นะเว้ย  ท่านคาซึยะคนนี้จะด่าให้เสียหมาเลย  ฮึ่ม~!!

 

ไม่นานนักกลุ่มผู้ชายชาวตะวันออกอีกสองคนรีบสาวเท้าออกมาจากหัวมุมตึก ก่อนที่ร่างบางเลือดญี่ปุ่นร้อยเปอร์เซ็นต์จะก่อเหตุอาละวาด ฆ่าล้างบางผู้ชายบราซิล  และเพื่อความเนียน บรรดาผองเพื่อนตัวดีจึงไม่ลืมที่จะแกล้งหอบหายใจราวกับวิ่งหนีฆาตรกรมาสดๆร้อนๆ 

 

“ขอโทษทีนะ คาเมะ พอดีว่าหลงทางยกแก๊งว่ะ” เจ้าของผิวสีน้ำผึ้งแปะมือบนบ่าเล็กนั่น ตบเบาๆอีกทีสองทีเหมือนจะย้ำความ  แถมท้ายด้วยการเอาตากลมโตอ้อนเอาๆ  แบบนี้จะไม่ใจอ่อนได้ไงไหวเล่า  ยามะพีคนเจ้าเล่ห์!!

 

“เอ้า...ส่วนนี่คาเมะ  บทลงโทษของนายที่แพ้ดวลเหล้าเมื่อคืน” ร่างสูงผิวขาวจัดอีกคนยัดเยียดถุงใบใหญ่ให้คาเมะ ด้วยสีหน้าสะใจสุดฤทธิ์  ทำเอานักโทษร่างเล็กรู้สึกขนลุกโดยไม่ทราบสาเหตุ จะทำอะไรก็ไม่ได้ นอกจากใช้ตาเรียวสวยตวัดมองอย่างคาดโทษไว้ล่วงหน้า.....เพื่อนคาเมะแต่ละคน แสบน้อยซะที่ไหน ไม่ใช่ว่าที่มาสาย จนเค้าเกือบโดนฉุดอยู่รอมร่อนี่ เป็นอีกแผนที่เก็บไว้แกล้งหรอกนะ

 

“อย่าให้ถึงคราวฉันบ้างนะ  ชิโรตะ ยู!!!” ถ้าทำได้ร่างบางอยากจะแปลงร่างเป็นหมาป่า กระโดดขย้ำคอไอ้เพื่อนรักทั้งสองตัวซะจริง  ใบหน้าเรียวสวยงอง้ำลงบ่งบอกถึงอาการงอนอย่างเห็นได้ชัด ประกอบกับเรียวปากที่เชิดขึ้นตามฉบับคนเอาแต่ใจ  ทำเอายามะพีกับยูแทบจะกระโดดกอดคอกันฉลองความดีใจเหลือล้น....วันนี้แหละ ที่รอคอย!…. เจ้าตัวเล็กคงไม่รู้สิเลยว่า ใบหน้าแบบนั้นน่ะ มันน่าแกล้งเป็นที่สุด  น้อยครั้งนักที่จะมีคนทำให้คาเมนาชิผู้นี้หลุดอาการงอนได้  แล้วแบบนี้จะไม่ให้ดีใจได้อย่างไง (^o^)

 

“เดี๋ยวจะล้างคอรอเลยดีมั้ยจ๊ะ คาเมะจัง” น้ำเสียงยียวนนั่นยังไม่กวนประสาทคาเมะเท่าชื่อเรียกท้ายประโยคเลยสักนิด ....ไอ้เพื่อนชั่ว แบบนี้มันน่าจับกดเหล้าให้กระเพาะมันสำลักไปเลย!!  ร่างบางได้แต่นึกคาถา เวทมนต์วูดูสาปส่งเพื่อนรักสองคนในหัว  หารู้ไม่ว่านี่เป็นเพียงการเรียกน้ำย่อยของบทลงโทษในค่ำคืนนี้ต่างหาก

 

ทั้งยูแลยามะพีพากันหิ้วปีกคาเมะด้วยความรื่นรมย์เต็มเปี่ยม ไม่นานนักชายหนุ่มแดนปลาดิบทั้งสามคนก็ไปหยุดอยู่หน้าประตูไม้บานเล็กที่ติดป้ายว่า “Senorita ‘o Madonna”  ม่านลูกปัดที่ทำจากไม้หอม ห้อยเป็นระย้าลงมาจากเพดาน  เหมือนเป็นเส้นกั้นของโลกแห่งกลิ่นอายยามค่ำคืน  ทั้งที่ภายในร้านน่าจะคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นของแอลกอฮอล์จากเหล้าร้อยแปดพันเก้าชนิด  ทว่าในร้านนี้กลับมีเพียงกลิ่นดอกไม้อ่อน เย้ายวนให้สูดหายใจเข้าปอดไม่รู้เบื่อ  มีเพียงบาร์เหล้า และเวทีเล็กกลางร้านที่พอจะบอกให้รู้ว่าร้านนี้เป็นผับ

 

“จะ Senorita หรือ Madonna เดี๋ยวก็ได้รู้กันล่ะ?” ยามะพีปรายตามาทางเจ้าตัวเล็กที่มัวแต่เพลิดเพลินกับดนตรีพื้นเมือง และกลิ่นหอมอ่อนๆที่กำจายอยู่ทั่วร้าน  เอาน่า...อย่างน้อยทั้งเค้าและยูก็ไม่ใจร้ายจนเกินไปหรอก  รักหรอกจึงหยอกเล่น  เข้าใจมั้ย คาเมะจัง?  (^^)

 

“คาเมะ เปิดดูของขวัญของพวกเรารึยังเนี่ย?” น้ำเสียงยูฟังดูตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด อย่าว่าแต่ยูเลย  ยามะพีเองก็ลุ้นไม่แพ้กันหรอก ดูจากตากลมโตที่เป็นประกายวาบวับขึ้นก็รู้  ร่างสูงกวักมือเรียกบริกรมาสั่งเครื่องดื่มพร้อมเสร็จสรรพ เป็นการฆ่าเวลาให้คาเมะเตรียมใจก่อนเปิด’ของขวัญ’

 

มือเรียวแกะโบว์ที่ผูกปากถุงออกไม่เบานัก ร่างบางแน่ใจว่าไอ้ของขวัญนี่มันไม่ใช่ของขวัญของเค้าหรอก...แต่เป็นของขวัญของยูกับยามะพีต่างหาก!!   หลังจากที่แกะตรงนู้น คลายตรงนี้อยู่สักครู่ คาเมะก็เทของขวัญสุดสยองกองลงบนโซฟา  ไม่นานเกินรออาการที่ยามะพีให้นิยามว่า ‘เหวอ แ-ก’ ก็ปรากฏกับร่างบาง  ดวงตาเรียวขยายขนาดกว่าปกติเป็นสามเท่าตัว  ร่างเล็กลุกพรวดขึ้น ชี้นิ้วที่กองของขวัญ สลับกับหน้าหล่อๆของเพื่อนรักทั้งสองคน  ริมฝีปากบางเผยอออกอย่างพูดอะไรไม่ถูก....แหม ลองฝีปากแก่กล้าแบบคาเมะ จุกจนด่าไม่ออกแบบนี้ สงสัยว่าจะช๊อคจริงๆแหะ

 

“อ่ะ...ไอ้!!...ล้อเล่นใช่มั้ยวะ!!!” ถ้าไม่ช๊อคจนเรี่ยวแรงหดหายแบบนี้  คาเมะอยากจะกระชากคอยามะพี จิกหัวยูมาถามให้รู้แล้วรู้แรดไปเลย!!  แต่ทว่าเพื่อนรักสุดใจขาดดิ้นของคาเมะทั้งสองคนเตรียมการรับมือมาแล้วเป็นที่เรียบร้อย  Devil’s Smile ของยามาชิตะ โทโมฮิสะ ประกบคู่กับ Evil’s  Face ของ ชิโรตะ ยู ก็ทำให้ฮอร์โมนวีนแตกซึ่งเป็นไม้ตายสุดท้ายของ คาเมนาชิ คาซึยะหดหายได้เหมือนกันนะ (ToT)

กระโปรงยาวผ้าฝ้ายสีขาวปลอด  กับเสื้อแขนกุดตัวเล็กที่เข้าชุดกัน  นั่นยังไม่ทำให้คาเมะเสียสติเท่ากับ...ก้อนซิลิโคน คัพB พร้อมบราเซียแบบไร้สาย!!   นี่เค้าควรจะขอบคุณ(ไอ้วิปริต)ยามะพี กับ (ไอ้จิตเสื่อม)ยู ดีหรือเปล่า ที่ไม่คิดหากางเกงในแบบผ่ากลางมาด้วย!?! 

 

นี่เค้ามาตกเบ็ดนะ....ไม่ใช่เป็นเหยื่อให้ใครมาตก!!!

 

“โทษฐานที่คิดจะมอมเหล้าพวกเรา  แค่นี้มันยังน้อยไปนะ “ ร่างสูงยกแก้วที่มีน้ำอำพันเข้มข้นจรดริมฝีปากเพื่อปกปิดรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ไว้สุดกำลัง  ช่วยไม่ได้...ใครใช้ให้โกงคุณชายชิโรตะ ยูคนนี้ก่อนล่ะ  หนอย~ บังอาจผสมเหล้าเพียวๆมาตัดกำลังท่านยู  อย่าคิดว่าแค้นนี้จะไม่มีการชำระเลย คาเมะจัง!!

 

“เอ้า...ไปแต่งตัวสวยๆ มาให้อาเสี่ยยามะคนนี้ชมหน่อยซิ” เจ้าของผิวสีน้ำผึ้งหอบบรรดาเสื้อผ้าที่อุตส่าห์ไปสรรหากับยูมาจนขาแทบขวิด ยัดใส่มือคาเมะ แล้วรุนหลังให้เดินจ้ำไปห้องน้ำ ซึ่งแน่นอนว่าเป็น...ห้องน้ำหญิง!!!  ร่างบางยื้อก็แล้ว  งอนก็แล้ว  อ้อนก็แล้ว แต่ดูเหมือนว่ายิ่งทำ ยามะพีก็ยิ่งใจแข็ง ถ้าไม่ติดว่าเป็นผู้ชาย คาเมะอยากลงไปดีดดิ้นกับพื้นเป็นแน่แท้

 

ยูและยามะพีรู้อยู่เต็มอกว่า สิ่งที่คาเมะเกลียดที่สุดคือ การที่คนอื่นปฏิบัติกับตัวเองเหมือนไม่ใช่ผู้ชาย  แต่ว่าโอกาสที่จะได้เห็นคุณชายหน้าหวาน ขี้เอาแต่ใจคนนั้นทำตัวให้น่ารักสมกับหน้าตาบ้าง  ทั้งสองคนจะไม่ลังเลเลยที่คว้ามันไว้  แถมมีโบนัสด้วยอาการอ้อนแกมงอนแบบนี้.....ทุ่มจนหมดตัว ก็ยอมล่ะวะ  >/////< 

 

“นายว่าถ้าให้คาเมะใส่ ‘ไอ้นี่’ เจ้านั่นจะโกรธหรือเปล่า?” ร่างสูงผิวขาวที่เหยียดกายไปตามความยาวของโซฟานุ่มถามขึ้น  พลางหยิบ’ไอ้นี่’ออกมาให้ยามะพีเห็นชัดๆ  ดวงตากลมโตดูจะขยายขนาดขึ้นอีกนิด  ริมฝีปากอิ่มเม้มเข้าอย่างใช้ความคิด

 

“...ไหนๆก็โกรธอยู่แล้วนี่” มือเรียวคว้าแก้วที่รินเหล้าผสมขึ้นมาจิบอย่างใจเย็น  ไม่นานริมฝีปากอิ่มก็คลี่ยิ้มน้อยๆ รอยยิ้มที่คาเมะมักชี้หน้าด่าว่า ‘ถ้าคิดจะยิ้มแบบนั้นล่ะก็ ไสหัวไปไกลๆเท้าฉันเลยนะ!!!’  แค่นึกถึงอาการวีนแตกของเจ้านั่น ยามะพีก็กลั้นยิ้มจนแก้มตุ่ยแล้วเนี๊ยะ

 

เวลาผ่านไปนานจนยูนึกว่า Senorita ของพวกเค้าหลบหนีออกจากประเทศบราซิลเเล้ว  ก็เกิดอาการร้อนตูดจนเส้นประสาทที่ปลายเท้ามันกระตุกไปฟาดยามะพีอย่างพอดิบพอดี  เจ้าของดวงตากลมโต หันมาด้วยสีหน้าหงุดหงิดเต็มทน ถ้าไม่ใช่เพื่อนที่คบกันมาตั้งแต่อยู่ในท้องแม่นะ  ป่านนี้ท่านยามะคนนี้จะลากไอ้ตี๋หน้าขาวคนนี้ฆ่ายัดถุงแน่ 

 

“แถวบ้านแก เรียกว่าสะกิด ใช่มั้ยวะ?”  ร่างโปร่งผิวแทนสามารถอดกลั้นแล้วใช้แผนรบ ‘นิ่งสยบมาร’  แต่ถ้าไอ้มารหล่อๆแบบนี้มันยังกวนต่อเนื่องล่ะก็...คงได้เห็น ’ยามาชิตะเวอร์ชั่นปลาทองตกมัน’ ก็คราวนี้ล่ะ!!

 

“ถ้าแถวบ้านแกบอกว่าใช่ ก็คงใช่น่ะแหละ  เพราะรั้วบ้านฉันก็อันเดียวกับบ้านแกไม่ใช่เหรองะ...!?!?!?” ไม่ทันขาดคำ  ฝ่ามือเรียวก็ ‘สะกิด’ แถวๆกกหู จนต่อมกวนประสาทคุณชายชิโรตะแทบจะกระเด็นหลุดออกมาจากปาก  ยูรีบสลัดอาการมึนเมาจากการสะกิดของยามะพี แล้วรีบถลาไปตะครุบมืออีกฝ่ายไว้ เมื่อเห็นขวดเหล้าที่เหลืออยู่เกือบค่อนขวดกำลังเงื้ออยู่กลางอากาศ

 

“ละ..ล้อเล่นง๊า~~~” ร่างสูงแทบจะลงไปคุกเข่าอ้อนวอนให้ยามะพียอมวางขวดเหล้าในมือลง  นี่สินะที่โบราณเขาว่า  ‘อย่าแหย่เสือหลับ!!’

 

“รีบไปตามคาเมะจังเร็วๆเข้า ก่อนที่เหล้าขวดนี้จะฟาดกบาลแกจนปัญญาเสื่อมไปกว่านี้” สั่งเฉยๆ ก็ไม่ใช่ยามะพีน่ะสิ  ของจริงต้องมีขู่ตบท้าย!!  นี่ก็เป็นอาการเก๊กแตกของท่านยามะคนนี้ที่น้อยครั้งนักจะได้เห็น  ไม่ใช่เพราะความถี่ในการเกิด  แต่เป็นเพราะคนที่สามารถกลับมาเล่าเรื่องต่อได้นั้นมีน้อยนัก

 

ร่างสูงผิวขาวจัดเดินบ่นงึมงำๆ ไปตามประสาคนขี้แพ้  แบบนี้ล่ะน๊า...ที่เค้าชอบอาการหลุดเก๊กของคาเมะที่สุด  เพราะรายนั้นน่ะ ต่อให้เอามีดมาจ่อคอขู่ยังดูน่ารักน่าหยิกไม่เหมือนกับไอ้โหดหน้าหวานยามะพี  คนที่พอเอายามะพีอยู่นั่นก็มีแต่คาเมะนี่ละนะ  เพราะงั้นตอนนี้ท่านยูต้องไปหาโล่กำบังยี่ห้อคาเมนาชิด่วน!!

 

ถัดจากจุดเกิดเหตุประมาณสามสิบก้าว  คุณชายชิโรตะก็มาหยุดยืนหน้าประตูที่สลักด้วยไม้เป็นรูปผู้หญิง  ร่างสูงกระแอมแก้เขินเล็กน้อย ก่อนจะเคาะประตูนั้นเบาๆ  แหม...ก็คนมันไม่เคยเข้าห้องน้ำผู้หญิง

 

“คาเมะ...เสร็จยัง?” แล้วยูก็ตัดสินใจที่จะทำแค่ยืนเรียกอยู่หน้าห้องน้ำ  เรามันผู้ชายทั้งแท่ง เรื่องเข้าห้องน้ำผู้หญิงนะ  ให้เป็นหน้าที่คาเมะคนเดียวล่ะกันนะ (แล้วไอ้หน้าไหนมันยัดเยียดล่ะวะ?  :: คาเมะ)  ผ่านไปห้านาทีกว่า....ร่างสูงเริ่มรู้สึกเหมือนตกเป็นเป้าสายตาคนอื่น  ตอนนี้คนหน้าตาดีแบบเค้าคงดูเหมือนไอ้โรคจิตถ้ำมองมากเลยสินะ   คุณชายสุดเท่จากแดนญี่ปุ่นกำลังถูกผู้หญิงบราซิลยืนหัวเราะคิกคักอยู่หน้าห้องน้ำหญิง!!!  รู้ถึงไหน อายถึงนั่นเลยว๊อย ชิโรตะ ยู~!!!

 

ก่อนที่ร่างสูงจะโดนบริกรหามออกนอกร้านเนื่องจากท่าทางที่คาดว่าจะเป็นภัยต่อบรรดาสาวบราซิล  ประตูไม้สลักก็เปิดออก เพื่อนตัวเล็กที่ยูจำได้ว่าวิ่งไล่ฟัดกันมาแต่เด็ก  เคยอาบน้ำเทียบขนาด ’น้อง’ มาจนขึ้นประถม  ตอนนี้มีสภาพไม่ต่างจากสาวน้อยแรกรุ่นที่ยูเคยจีบไม่เว้นแต่ละวัน  คุณชายชิโรตะเกือบยั้งไม่ทันเมื่อมือไม้มันคันยุบยิบอยากจะไปเช็คสภาพใต้กระโปรงกันอีกรอบ!!  ร่างสูงอยากจะเอาควักลูกตาไปล้างเหล้าแล้วเอามาดูภาพตรงหน้าให้แน่ใจว่า......เพื่อนกู๊~!?!?!?!

 

“ถ้าหัวเราะล่ะก็...แกโดนลูกตะกั่วยัดปากแน่!!” คำทักทายที่ไพเราะแบบนี้ เสริมความมั่นใจให้ยูได้มากโขเลยว่า....เนี่ยแหละ ไอ้เต่าของป๋ายูล่ะ!!....ร่างสูงระงับสติอารมณ์ แล้วค่อยๆมองร่างตรงหน้าอย่าพินิจพิเคราะห์(ทุกรูขุมขน)  อืมมม์  เสื้อแขนกุดสีขาวแบบเข้ารูปที่ช่วยเน้นสัดส่วนตรงเอวคอด  ก็เข้ากันได้ดีกับกระโปรงผ้าฝ้ายตัวยาวที่นอกจากจะดูพริ้วแล้ว ยังปกปิดป่าละเมาะตรงหน้าแข้งเจ้าตัวเล็กอีกด้วย  ผ้าพันคอสีชมพูอ่อนช่วยเพิ่มสีสันอีกทั้งยังพรางลำคอแบบผู้ชาย  แหม...เรานี่มันหล่อแล้วยังฉลาดอีกนะเนี่ย....^o^

 

หลังจากที่ชื่นชมความงามทุกระเบียดนิ้ว  เพียงชั่วครู่สายตาคมกริบก็ไล่กลับไปยังเสื้อแขนกุดสีขาวอีกครั้ง...แต่ครั้งนี้ร่างสูงกลับจ้องมันนานจนคาเมะรู้สึกขนลุกซู่  ร่างบางเพิ่งเข้าใจว่า เวลาผู้หญิงโดนลวนลามทางสายตามันเป็นแบบนี้นี่เอง!!! 

 

“เป็นไงมั่งคาเมะจัง  ซิลิโคนคัพบีไม่อึดอัดใช่มั้ยจ๊ะ?” ร่างสูงยิ้มกริ่มเมื่อการประเมินผล(เฉพาะจุด)นั้นถือว่า ผ่านเกณฑ์มาตรฐานคุณชายชิโรตะ  ทำเอาคาเมะอยากจะตะโกนด่า  ‘ถ้าจะอึดอัดล่ะก็ คงเป็นสายตาหื่นกามออกนอกหน้าของแกมากกว่า ไอ้เพื่อนทรยศ!!!’ 

 

“เอ้า...ช่วยใส่ ’ไอ้นี่’ ด้วยนะดาร์ลิ้ง  นี่มันไฮไลท์ของคืนนี้เลยนะรู้มั้ย?” ว่าแล้วร่างสูงก็หยิบ ‘ไอ้นี่’ ขึ้นมาอวดเป็นขวัญตา(ยูแอนด์ยามะพี)  ถ้าทำได้คาเมะอยากจะเป็นลมสิ้นสติตรงนั้นให้มันรู้แล้วรู้รอด  แต่นึกขึ้นมาได้ว่าถ้าลงไปนอนสลบเหมือดแถวนี้ คงโดนอุ้มข่มขืนแล้วฆ่าทิ้งแหง    เมื่อดีดลูกคิดในสมองเป็นอันเสร็จสรรพกระบวนความแล้ว ร่างบางก็มองไม่เห็นทางอื่นเลยนอกจากยอมให้ไอ้เพื่อน(เลว)สองตัวนี่มันโขกสับจนสาแก่ใจไปก่อน  จากนั้น....ค่อยคิดบัญชีแบบทบต้นทบดอกเลย ฮึ่ม!!!

 

ร่างสูงลากแขนเรียวให้เดินเลี่ยงมาทางมุมอับสายตาคน  แล้วหยิบ ’วิกผม’สีดำที่ยาวประมาณกลางหลัง ขึ้นอย่างล้อเลียนร่างบาง  คาเมะรู้สึกไม่ต่างกับตัวเองเป็นหมูอ้วนฉุที่กำลังขึ้นเขียง โดยมีพ่อค้าหน้าเลือดเป็นยูที่กำลังลับคมมีดด้วยสีหน้าซาดิสม์  มือใหญ่สวมวิกผมสีดำยาวนั้นลงบนศีรษะเล็ก จากนั้นก็เก็บซ้าย  เก็บขวาอย่างคล่องแคล่วเหมือนคนที่ใส่วิกมาแล้วจนคล่องมือ(?)

 

ขณะที่ยูกำลังเล่นแต่งตัวตุ๊กตาอย่างสนุกสนานจนคาเมะแทบร้องไห้อยู่ร่อมร่อ  คุณชายยามาชิตะก็คงไม่ต่างจากเจ้าชายที่กำลังรอซิลเดอเรลล่านั่งรถฟักทองมาหา  แน่นอนว่าระหว่างรอยามะพีจะมีอะไรทำ นอกจากกรอกเหล้า เคล้าเสียงเพลง  ดวงตากลมตากวาดมองรอบตัวก็สะดุดอยู่ที่กลุ่มหญิงสาวชาวพื้นเมืองสี่ห้าคนที่ล้อมใครซักคน  เอ๋....คนบราซิลมีผิวขาวแบบนี้ด้วยเหรอเนี่ย?  ผิวเนื้อที่โผล่ออกมาให้เห็นเพียงนิดทำให้ร่างโปร่งอดสงสัยไม่ได้ แต่ความสงสัยของยามะพีกลับหยุดชะงัก เพราะซิลเดอเรลร่าที่โดนแม่มดจับแปลงโฉมกำลังเยื้องกรายเข้ามาใกล้มากขึ้น  ร่างบางจะรู้ตัวบ้างมั้ยว่ากำลังดึงดูดความสนใจจากคนเกือบทั้งร้าน

 

 

ถ้า ‘Senorita’  คือเจ้าหญิงในรถม้าสีทอง…ที่ใครทุกคนก็อยากจะพะเน้าพะนอเอาใจ

 

‘Madonna’ ก็คงเป็นราชินีบนบัลลังก์แก้ว ไม่ว่าใคร...ก็พร้อมที่ยอมสละกระทั่งลมหายใจให้

 

Senorita ‘O Madonna?

 

 

“มานั่งบนตักอาเสี่ยสิ สาวน้อย” หลังจากที่สติกลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว  ปากอิ่มๆของยามะพีก็ทำงานได้อย่างคล่องปรื๋อ จนคาเมะอยากจะเอาขวดเหล้าเเถวนั้นกระเเทกหัวเหม่งๆซักสองสามที  เเต่ดูท่าจะช้ากว่าอาเสี่ยผิวแทนเจ้าของรอบอกเหยียบร้อย  มือใหญ่ออกแรงดึงร่างบางให้มาทรุดนั่งลงบนตักได้สมใจนึก  กระตุกหนวดตัวอิจฉาที่อยู่เต็มร้านได้เป็นอย่างดี

 

“ดื่มให้หายเครียดหน่อยสิคาเมะ  น่า~ เครียดมากไม่สวยนะจ๊ะ” สไตลิสจำเป็นอย่างยู ถึงจะเมาเเต่สัตว์สงวนที่อยู่ในปากก็ไม่ได้เมาตาม  ร่างสูงรินน้ำสีอำพันเข้มข้นใส่แก้วเเล้วยกขึ้นจนชิดปากบางๆของร่างที่อยู่บนตักยามะพี 

 

คาเมะมองอยู่ครู่ ก่อนจะตัดสินใจกรอกเหล้าประชดชีวิตหนุ่ม....สาวก็ไม่ได้แอ้ม  ดันโดนจับเเต่งหญิงมาให้ผู้ชายหลีอีก  ตูหนอตู  ชีวิตนี้ช่างอาภัพนัก~~!!!! (ToT)  ....อาการยกเหล้าซด รินเบียร์ดื่มแบบนี้ ไม่เกินสิบนาที ใบหน้าหวานก็แดงระเรื่อ กลิ่นกายก็กรุ่นด้วยแอลกอฮอล์อ่อนๆ  จากตอนแรกที่นั่งตัวเเข็งบนตักยามะพี  ตอนนี้มือไม้ก็เลื้อยไปตามไหล่กว้าง  พาลจะลูบเข้าไปข้างในเสื้อเชิ้ตหนุ่มผิวแทนซะด้วย  ถ้ามีมิเตอร์วัดความยั่วนี่  ปรอทคงจะแตกกันทีเดียว  ยามะพีต้องสงบจิตสงบใจยกร่างเล็กให้พ้นจาก ’เขตสัตว์ดุร้าย’ ใต้กางเกง

 

“ยามะพี…อึ๊ก... นมที่แกหามาเนี่ย นุ่มมือชะมัดเลยว่ะ...ลองดูมั่งดิ๊” หลังจากที่เจ้าตัวทดลองความนุ่มด้วยตัวเองมาจนเบี้ยวไปข้างแล้ว คาเมะยังหวังดีจับมือใหญ่ให้ช่วยกันพิสูจน์ “ของดี” ที่เหลืออีกข้าง  ร่างโปร่งผิวแทนรู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจเพื่อน จนอยากตอบแทนด้วยการกดแผ่นหลังบางให้ติดเบาะชะมัด!  ถ้าไม่ติดว่าเป็นเพื่อนล่ะก็..งานนี้มีรายการเพื่อนสนิท ลอบแทงข้างหลังแน่!

 

“งั้นคนสวยมาซบเสี่ยยูบ้างก็ได้นะ...มานี่มา” คุณชายยูประคองไหล่บางให้รีบห่างจากคนบำเพ็ญตบะ  ยามะพีกำลังเลือกอยู่ว่า จะขอบคุณยูดี หรือว่าจะเอาขวดเบียร์ฟาดหน้ามันดี....อืม ตัดสินใจลำบากเว้ย...กินเหล้าดับอารมณ์ดีกว่า

 

| | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | | |

 

ตรงเคาน์เตอร์ของบาร์ ชายหนุ่มผิวขาวจัดกำลังถูกสาวผิวสองสีห้อมล้อมไม่ต่างจากฮาเร็มส่วนตัว ปลายนิ้วแกร่งยกบุหรี่ขึ้นมาสูบเป็นระยะ ทั้งที่กลิ่นควันอบอวลขนาดนั้น ทว่าก็ไม่สามารถไล่เจ้าหล่อนได้แม้ซักคน  ดวงตาสีดำตวัดมองหนุ่มพื้นเมืองที่อยู่หลังแคชเชียร์ราวกับจะบอกว่า....ดูซิ ผลงานของแก!.....โดยปกติก็ไม่ค่อยชอบให้ใครเข้าถึงตัวอยู่เเล้ว  แต่ต้องมานั่งเป็นหุ่นให้ผู้หญิงมารุมลูบรุมคลำแบบนี้เนี่ย  อาคานิชิเซ็งสนิท!

 

เจ้าของผับเปิดใหม่ แนะทางสว่างให้เพื่อนต่างชาติโดยการชี้ไปที่กลางเวที  ไหนๆเสียงมันก็ดี ให้ร้องซักเพลงสองเพลงเนี่ย นอกจากจะสร้างบรรยากาศเเล้วยังช่วยดึงมันออกจากฝูงชะนีไร้กิ่งไม้เกาะได้อีก....คนอย่างจินน่ะ มีเสน่ห์เกินกว่าที่คนรอบข้างจะปล่อยให้ผ่านไปเฉยๆได้....ข้อนี้แหละที่เขารู้ดี

 

จินมองทางสว่างที่ไอ้เพื่อนตัวดีแง้มให้ก็ถอนใจอย่างเหนื่อยหน่าย  อยู่นี่ต่อไปอีกไม่เกินชั่วโมง มีหวังเค้าโดนโปะยาสลบเเล้วลากเข้าโรงแรมแหง...ก็ไม่เกี่ยงหรอกนะ  แต่เรื่องแบบนี้ขอเป็นฝ่ายเลือก ’กิน’ เองมันสนุกกว่าไม่ใช่หรือไง?  จะทำไงได้เล่านอกจาก...ขึ้นไปร้องเพลงตามคำสั่งเพื่อนหัวหมอ  จากนั้นก็หลบฉากออกไปหากาแฟกินล้างปากดีกว่า....อืม เอาแบบนี้ล่ะ~!!

 

เสียงไม้กลองเคาะเป็นจังหวะ เร่งให้ร่างสูงของจินก้าวจากวงล้อมของสาวน้อยใหญ่ตรงมายังเวทีเล็กๆ  ใบหน้าคมอย่างชาวตะวันออกหันไปส่งสัญญาณมือกลองอย่างคนรู้กัน ริมฝีปากสีสดเหยียดยิ้มเล็กน้อยอย่างนึกสนุก  ร่างสูงเคาะเท้าเป็นจังหวะตามอินโทรของเพลง เเล้วปรายตาไปยังกลุ่มผู้หญิงที่พึ่งผละออกมา  ไม่ต้องเอ่ยปากพูด  ไม่ต้องเรียกหา  แค่นี้ก็เพียงพอที่จะทำให้เจ้าหล่อนก้าวเท้ามากลางฟลอร์สะบัดลีลาเรียกความสนใจจากคนร้องได้ไม่ยากเย็น  ไม่นานนักหน้าเวทีก็เหมือนกลุ่มชุมนุมเรียกร้องสิทธิ(ให้สนใจ)สตรี  แล้วมีหรือที่เหล่าบุรุษจะยอมปล่อยให้ตัวเองนั่งเหี่ยวอยู่ที่โต๊ะ....แบบนี้ต้องขอบคุณไอ้หน้าหล่อบนเวทีซักหน่อยแล้วล่ะ

 

สายตาของผู้หญิงหลายคนหยุดอยู่ที่ชายหนุ่มบนเวที  เเต่ดวงตาคมนั้นกลับหยุดอยู่ที่โซฟาตัวใหญ่ด้านในสุดของร้าน  ร่างบางในชุดสีขาวปลอดที่ขนาบด้วยชายหนุ่มหน้าตาดีทั้งสองข้าง กลับดึงความสนใจทั้งมวลของจินได้ขนาดนี้  ร่างสูงสะดุ้งเล็กๆเมื่อได้ยินเสียงกระแอมจากมือกลองด้านหลัง ริมฝีปากสีสดยิ้มแก้เก้อเล็กน้อยที่หยุดร้องไปเกือบนาที เสียงไม้กลองเคาะเป็นจังหวะแทนคำว่า’ไม่เป็นไร’ และเริ่มสานต่อความครื้นเครงอีกครั้ง

 

‘Just for a sec…

or

Let it be forever’

 

 

“คาเมะ  ยังเมาไม่พออีกเหรอไง” มือใหญ่ของยามะพีดึงแก้วที่เต็มไปด้วยน้ำสีอำพันเข้มออกจากมือเรียวขาว  ก่อนจะดื่มเข้าไปครึ่งนึงเเล้วผสมให้มันเจือจางลง  รู้ดีว่าตามนิสัยฉบับคุณชายคาเมนาชิ ยิ่งห้ามก็ยิ่งทำ

“อื้อ...ก็มันอะ...อร่อ..ย” แค่ประโยคสั้นๆ คาเมะยังกินเวลาไปเกือบครึ่งนาที  ก็พอรู้เเล้วว่าเจ้าตัวเล็กตอนนี้กลายเป็นเต่าอบบรั่นดี ราสซอสเบียร์ไปเเล้ว เหล้าในมือเล็กก็หมดลงภายในเวลาไม่ถึงนาที  ทำเอายามะพีถอนใจดังเฮือก 

“อือ...มันขา..ด  อะไรไปอย่างน้า~”  ไม่ทันขาดคำ ร่างบางในชุดผู้หญิงตั้งเเต่หัวจรดเท้าก็เดินตัวปลิวไปกลางฟลอร์เต้นรำเเล้ว  ยามะพีก็เกิดอาการร้อนตูดร้อนตัวอยากจะเข้าไปห้ามทันที  เเต่ถูกมือของเพื่อนอีกคนดึงไว้ก่อน

“นี่…Senorita ‘o Madonna?” ใบหน้าทะเล้นของยูทวน ’ข้อตกลง’ ให้ยามะพีฟังอีกครั้ง  ชายหนุ่มผิวสีน้ำผึ้งทรุดลงนั่งตามเดิม  ใบหน้าคมหยุดคิดเพียงครู่

“Senorita พันเหรียญ”  ริมฝีปากอิ่มจุดรอยยิ้มขึ้นอย่างคนมั่นใจ

“Madonna พันเหรียญ” มือใหญ่ของยูค่อยๆรินเหล้าให้เต็มสองแก้วสำหรับยามะพีและตัวเอง  เสียง’กริ๊ก’ ของขอบแก้วใสที่ชนกัน เป็นการเริ่มสัญญาณของการท้าทายในค่ำคืนนี้

 

 

หน้าเวทีตอนนี้กลับเต็มไปด้วยผู้คนทั้งหญิงสาวที่ส่งสายตาและท่าทางให้นักร้องจากต่างแดน อีกทั้งชายหนุ่มที่ออกมาตัดคะแนนนิยม เมื่อเข็มนาทีเดินไปไกลขึ้น ทั้งชายหนุ่มและหญิงสาวก็ยิ่งเพิ่มจนทำให้ร้านดูแคบไปถนัดตา แต่สิ่งที่ทำให้เหล่าฝูงชนแตกออกเป็นสองส่วนเพื่อสร้างถนนเส้นเล็กได้ก็คือร่างบางเจ้าของผิวสีขาวจัด  ชายกระโปรงสีขาวที่พลิ้วไปตามจังหวะการเดิน ยิ่งสะบัดมากขึ้นเมื่อเอวบางเริ่มขยับไปตามจังหวะเพลง  ดวงตาเรียวหรี่ลงเพียงนิดราวกำลังสร้างโลกที่มีเพียงแค่ตัวเองและเสียงดนตรี  ยิ่งเพลงเร่งจังหวะให้เร้าขึ้น แรงขึ้น ผู้คนที่อยู่รายล้อมร่างบางก็ยิ่งมากขึ้น   ร่างบางที่อยู่กลางพื้นไม้ขัดมันส่งกลิ่นความเย้ายวนราวกับดอกไม้ในดินแดนต้องห้าม  ทั้งหอมหวาน และงดงาม แต่ไม่มีผู้ใดอาจเอื้อมเด็ดลงมาเชยชมได้ 

 

เมื่อเสียงเพลงบรรเลงมาถึงเกือบปลายทาง  นักร้องนำจำเป็นก็กระโดดลงจากเวที ปล่อยให้เหลือแต่เพียงเสียงดนตรีคลอเบาๆ  ดวงตาคมยังไม่ละสายตาไปจากร่างบางที่ดึงความสนใจไปตั้งแต่แรกพบ จนกระทั่งระยะห่างลดเหลือเพียงแค่ลมหายใจกั้น  ใกล้จนได้กลิ่นอ่อนๆจากร่างบาง  แผ่นหลังกว้างค้อมตัวเล็กน้อยก่อนจะยื่นมือออกไป  ร่างสูงใช้เพียงดวงตาและภาษากายในการออดอ้อนคนตรงหน้าให้ยอมไว้ใจ และเชื่อใจในตัวเขา

 

ดวงตาเรียวที่ฉ่ำไปด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มองภาพตรงหน้าอย่างเลื่อนลอย  อะไรบางอย่างบอกให้คาเมะรู้ว่า จะไม่เป็นไร  ริมฝีปากบางวาดเป็นรอยยิ้มอ่อนๆ ก่อนจะยอมวางมือลงมือบนฝ่ามืออุ่นตรงหน้า

 

ร่างสูงเกี่ยวปลายนิ้วเรียวขึ้นมาจรดริมฝีปากเบาๆก่อนจะวางลงบนไหล่ตนเอง  แล้วรวบเอวบางเข้ามาใกล้ด้วยมืออีกข้าง เมื่อจังหวะเพลงลดระดับความร้อนแรงจนเหลือแค่ความนุ่มนวล และอ่อนหวาน

 

“Dance with me” เสียงทุ้มกระซิบแผ่วๆที่ข้างใบหูนิ่ม ริมฝีปากอิ่มคลี่ยิ้มอ่อนๆให้ร่างในอ้อมแขนก่อนจะพาให้เคลื่อนไปตามเสียงเพลงด้วยกัน

 

หลายครั้งที่จินต้องสะดุ้งเพราะโดนเท้าร่างบางเหยียบ แต่สิ่งที่ทำให้จินไม่รู้สึกโกรธสักนิดคือเสียงหัวเราะคิกคักเบาๆในอ้อมแขนและลมหายใจอุ่นๆที่ซอกคอ  จินผละออกจากร่างเล็กเพียงนิด ก่อนจะก้มลงถอดรองเท้าส้นสูงให้คาเมะแล้วเหวี่ยงมันไปข้างๆอย่างไม่ใส่ใจ เมื่อไม่มีคนคอยพยุงตัวร่างบางก็ทรุดลงนั่งกับพื้นแล้วจะไถลลงไปนอนแน่ๆถ้าหากไม่มีมือใหญ่คอยรั้ง ใบหน้าสวยที่แดงก่ำด้วยแอลกอฮอล์ออกอาการบูดสนิททันทีเมื่อถูกขัดใจ  ริมฝีปากแดงฉ่ำยื่นออกมานิดๆ อีกทั้งคิ้วเรียวที่ขมวดหน่อยๆ ทำให้จินหัวเราะออกมาโดยไม่รู้สาเหตุ  ร่างสูงออกแรงรั้งร่างบางเข้ามาใกล้อีกครั้ง แต่คราวนี้จินให้เรียวเท้าขาวของร่างบางเหยียบลงบนเท้าตนเองไว้ ก่อนจะพาให้ร่างบางเคลื่อนไปตามเสียงเพลงอีกครั้ง 

 

ความรู้สึกนิ่มหยุ่นที่ปลายเท้าทั้งสองข้าง  แรงที่รั้งให้ตัวหมุนติ้วไปตามเสียงเพลง ทำให้ใบหน้าที่บูดบึ้งเมื่อครู่เริ่มหัวเราะออกมาอีกครั้ง

………….

……..

เสียงเพลง....หมุนติ้ว...อะไรนิ่มๆ......สนุกจังเลย....

.........

......

..เพลง…..หมุนๆ....

…

…

นิ่มๆ...

...

..

..

.

.

 

ความรู้สึกนุ่มและนิ่มของสิ่งที่โอบรอบตัวชวนให้ร่างบางบิดไล่ความขบเมื่อยก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปงด้วยความเคยชิน  แต่ทันทีที่พลิกตัวความรู้สึกแปลกๆที่แล่นริ้วผ่านไขสันหลัง ทำให้คาเมะสะดุ้งตื่นด้วยความหงุดหงิด

 

‘เจ็บไรวะ’

 

ยังไม่ทันที่ร่างบางจะได้ลงมือวินิจฉัยตัวเอง แรงดึงจากข้างๆก็ดึงให้ร่างบางล้มลงที่นอนอีกครั้ง  ทำให้ดวงตาเรียวเล็กเหลือกขึ้นเหมือนปลาขาดน้ำในทันที ท่อนแขนรูปร่างไม่คุ้นตา  สีผิวไม่คุ้นใจก็โอบพาดลำตัวร่างบางก่อนจะรั้งคาเมะให้เข้ามาใกล้ความจริงมากขึ้น  ร่างบางแทบจะแหกปากร้องไม่เป็นภาษาคนเมื่อเห็นว่าไอ้ตัวประหลาดข้างๆไม่ใช่เพื่อนซี้นรกสองตัวนั่น !

 

ผิวมันไม่ดำเหมือนยามะพี!!

 

หน้ามันก็ไม่เหมือนยู!!!

 

แต่มันนอนกอดกู๊~!!!!

 

 

“ไอ่..........!!” เมื่อเส้นประสาทในช่องปากเป็นอัมพาตทุกส่วน  จะอ้าปากด่าก็ด่าไม่ออก คาเมะจึงได้แต่กางกงเล็บออกเตรียมพร้อม แล้วบรรจงขยุ้มที่เส้นผมยุ่งๆนั่นให้สาแก่ใจ! ก่อนจะกระชากมาให้เห็นหน้าเหยื่อชัดๆ!!

 

“Wa….What!!!!!” ร่างสูงที่นอนหลับอยู่ กระตุกเฮือกในทันใด ทั้งสติและหนังตาตื่นขึ้นทันทีโดยไม่ต้องกินกาแฟมาแก้ง่วงเหมือนทุกเช้า

 

“What the fuck you did  to me?!! You son of a bitch!!” ร่างบางที่นั่งหน้าเหี้ยมอยู่ข้างๆทำให้จินรู้สึกขนลุกซู่ จนต้องรีบเปิดผ้าห่มก้มลง ‘เช็คสต็อกสินค้า’ ให้ครบจำนวน ก่อนดึงมือที่จิกหนังหัวเขาออก  ถึงแม้ว่าจะทำให้ร่างบางได้ของแถมเป็นผมเกือบร้อยเส้นติดมือไปก็ตาม  จินมองใบหน้าเรียวของมังกรไฟตัวน้อยตรงหน้าแล้วก็คิดความเป็นไปได้ที่จะเกิด....แทนที่ตื่นมาจะได้กุ๊กกิ๊ก ถามชื่อ สืบตัวตนให้เป็นเรื่องเป็นราว แต่มานั่งหน้ายักษ์ใส่ แถมจิก(กระชาก)หัวเขารับอรุณสวัสดิ์แบบนี้เนี่ย.....แอลกอฮอล์ย่อยสลายสมบูรณ์แล้วแน่นอน!

 

“I think you should ask….How was that fuked?” อาศัยความปากดีเป็นสันดาน แล้วเพิ่มดีกรีความกวนประสาทเล็กน้อยด้วยการกระดกคิ้วนิดๆ เพียงแค่นี้ใบหน้าเรียวก็แดงก่ำ ทั้งโกรธ ทั้งอาย ทั้งแค้น ทั้ง.....!!

 

มือบางคว้าอะไรได้แถวนั้น ไม่รีรอที่จะขว้างมันใส่คนตรงหน้าทันที  แต่โชคร้ายของคาเมะที่แถวนั้นมีแค่หมอนนิ่มๆเท่านั้น เพราะของที่เหลือกระจายอยู่บนพื้นด้วยฝีมือใครสักคนจากความร้อนแรงของเหตุการณ์เมื่อคืนนี้

 

“สารเลว!!!  หน้าอย่างแกต่อให้ถูกฆ่าตายก็ไม่มีใครมาเผาผีหรอก!!” ด่าเป็นภาษาพ่อภาษาแม่นี่แหละ สะใจกว่าภาษาฝรั่งถมถืด สองมือเรียวระดมทุบตีด้วยหมอนไม่ยั้ง ฟาดที่หน้า ทุบที่หัว ต่อท้ายที่ลำตัว แม้จะเป็นนุ่นยัดใส่ผ้า แต่พอผสมกับแรงบ้าของคาเมะก็ทำให้จินน่วมได้เหมือนกันล่ะนะ

 

ก่อนที่เขาจะกลายเป็นศพไม่ญาติไปจริงๆ  จินรีบหาช่องโหว่ในการป้องกันตัวก่อนจะสามารถคว้าข้อมือเล็กได้ข้างนึง  เมื่อการรบหยุดชะงัก บรรยากาศในห้องก็มีแต่เสียงหอบด้วยความเหนื่อยของทั้งคู่  คนนึงหอบเพราะเหนื่อยของจริง  อีกคนหอบเพราะดีใจที่ยังมีหน้าไปลาแม่ก่อนตาย 

 

“.................” ร่างเล็กที่นิ่งไปเหมือนมีใครไปดึงปลั๊กออก จู่ๆก็เกิดอาการซึ้งที่ได้เสียกับจินจนถึงขั้นน้ำตาคลอเบ้า  ทำให้ร่างสูงนึกสับสนในอาการผีเข้าผีออกของคาเมะจนต้องวินิจฉัยโรคอีกที

 

ลืมตามาก็...ด่า

 

ด่าเสร็จก็....ตี

 

ตีจนเหนื่อยก็....ร้อง

 

 

โรคแบบนี้คงต้องแก้จากปลายเหตุไปต้นเหตุ  ไอ้โรคขี้แยเนี่ยสงสัยต้องเอาจูบหมอจินไปแก้ให้หายละมั้ง....อ๊ะ! ไม่ได้! พรวดพราดไปจูบแบบนั้นก็เสียสถาบันพระเอกกันพอดี  ต้องซับน้ำตาให้เรียกคะแนนกลับมาก่อนสินะ   ว่าแล้วพระเอกใจโฉดก็ขยับตัวเข้าใกล้ปีศาจตัวน้อย ก่อนจะเอื้อมมือหวังจะซับน้ำตาที่เปรอะอยู่ตามแก้มให้

 

“อย่านะ!! ลองแกแตะตัวฉันอีกทีสิ!  นอกจากแกจะได้เป็นผีไม่มีญาติแล้ว ศพแกก็จะไม่มีไอ้จ้อนให้สัปเหร่อรู้ว่าตัวผู้หรือตัวเมีย!!” ขู่ฆ่าตัดสายพันธุ์แบบนี้ เล่นเอาจินไม่กล้ากระดิกแม้แต่ปลายก้อย  ได้แต่นั่งมองร่างเล็กสูดน้ำหูน้ำตาเข้าปอดอยู่ครู่ก่อนเจ้าตัวจะรีบหอบผ้าหอบผ่อนออกจากห้อง ทิ้งให้คนใบ้ที่เป็นอัมพาตซีกซ้ายอยู่ในห้องเพียงคนเดียว